Ի՞նչի մասին է խոսում ձեռագիրը

Ձեռագիրը դինամիկ գործընթաց է, որն ուղղակիորեն կապված է նյարդային համակարգի ու ուղեղի հետ։ Ձեռք գործիք է, որի օգնությամբ մենք արտահայտում ենք մեր մտքերը։ Մեզանից յուրաքանչյուրը բաղկացած է հակասություններից․ մեր հոգեբանական, նյարդային ու ստեղծագործական ունակությունները անընդհատ փոխվում են:

Այստեղ շատ բան կախված է մարդու տրամադրությունից, տարիքից և առողջական վիճակից, արտաքին միջավայրից և պայմաններից, որոնցում գրվել է այս կամ այն ​​տեքստը։ Գրագետ վերլուծության դեպքում անհրաժեշտ է հաշվի առնել այս բոլոր գործոնները, այդ իսկ պատճառով նպատակահարմար է, որ մասնագետը տրամադրի տարբեր պարբերականությամբ արված ձեռագրի մի քանի նմուշ։ Աշխատողի անհատականության հոգեբանական վերլուծության աղբյուրների շարքում առանձնահատուկ տեղ են գրավում ձեռագիր ձևով պատրաստված հայտարարություններն ու զեկույցները, բողոքներն ու առաջարկությունները:

Շարունակել կարդալ “Ի՞նչի մասին է խոսում ձեռագիրը”

Միայնակությունը նորմա՞լ է

Միրմեկոլոգները /մրջյուններին հետազոտողները/ հայտնաբերել են «խմբի էֆֆեկտը»։ Եթե մջրյունին զգույշ, առանց նրան վնաս պատճառելու իզոլացնենք ուրիշ մրջյուններից, ապա մրջյունի վարքն ու վերաբերմունքը միանգամից կփոխվի։ Նրա մոտ կկորչի հասարակությանը հայտնի «աշխատասիրությունը», նա կդառնա անտարբեր, կաղ, քիչ շարժվող, «հիվանդ»։ Մի խոսքով, մջրյունին բուժելը դժվար չէ։ Նրա ակտիվությունը միանգամից կաճի, եթե նրան վերադարձնենք մջրյունների «հասարակություն», և ինչքան ուժեղ, այդքան շատ անհատներ կլինեն այդ հասարակության մեջ։ Հենց սա է «խմբի էֆֆեկտը»։

Մենակություն | Մամուլի խոսնակ - Անկախ հրապարակումների հարթակ

Ի՞նչ է սա։ Մրջյունի առանձնահատուկ վերաբերմու՞նք, հատկությու՞ն։ Բայց կարելի է հիշել մեկ ուրիշ պատմություն ևս։

Շարունակել կարդալ “Միայնակությունը նորմա՞լ է”

Գեորգի Գյուրջիև «Կյանքը իրական է, քանի դեռ կամ»

Ընդհանրապես, ամենադժվարը ստի նկատմամբ հաղթանակն է: Մարդն այնքան շատ է խաբում և՛ ինքն իրեն, և՛ ուրիշներին, որ դադարում է դա նկատելուց: Բայց և այնպես ստին անհրաժեշտ է հաղթել: Եվ առաջին ջանքը, որ պահանջվում է մարդուց, ուսուցչին խաբելը հաղթահարելն է: Մարդ պետք է մեկընդմիշտ որոշի կա´մ ոչինչ չասել բացի ճշմարտությունից, կա´մ անհապաղ հրաժարվել ուսումից:

Պետք է ձեզ համար պարզեք, որ ուսուցիչը շատ դժվար խնդիր ունի լուծելու՝ մարդկային մեքենաների (1) մաքրում և նորոգում: Իհարկե, նա հանձն է առնում միայն այն մեքենաները, որոնք ի զորու է նորոգել: Եթե մեքենայի մեջ շարքից դուրս է եկել էական ինչ-որ բան, ապա նա հրաժարվում է դա նորոգելուց: Սակայն նույնիսկ այն մեքենաները, որոնք, ըստ էության, դեռ հնարավոր է նորոգել, բոլորովին անհույս են դառնում, եթե սկսում են ստել: Ուսուցչին ասած սուտը, նույնիսկ ամենաաննշանը, օրինակ` ուսուցչից ինչ-որ բան թաքցնելը, որ ուրիշ մեկն է խնդրել գաղտնի պահել, կամ որ մենք ենք ուրիշին ասել, մարդու աշխատանքին վերջ է դնում, մանավանդ եթե նախկինում արդեն ինչ-որ ջանքեր գործադրել էր (2):

Այստեղ գործում է մի կանոն, որը պարտավոր եք հիշել՝ մարդու գործադրած ցանկացած ջանք ավելացնում է նրա առջև դրված պահանջները: Քանի դեռ մարդը լուրջ ջանքեր չի թափել, նրանից շատ բան չեն պահանջում. սակայն նրա աշխատանքն անմիջապես մեծացնում է այդ պահանջները: Եվ որքան ավելանան գործադրված ջանքերը, այնքան նշանակալից կդառնան նոր պահանջները:

Այս փուլում աշակերտները հաճախ մի սխալ են թույլ են տալիս, որը հետագայում անընդհատ կրկնվում է: Նրանք մտածում են, որ այն ջանքերը, որ գործադրել են նախկինում (այսպես ասած, իրենց անցյալի վաստակը), իրենց ինչ-որ իրավունք կամ օգուտ են տալիս, իրենց նկատմամբ պահանջները պակասեցնում են, իրենց կարծես ներում են, եթե այլևս չաշխատեն կամ ինչ-որ բան սխալ կատարեն: Իհարկե, սա խորապես սխալ մոտեցում է, որովհետև այն, ինչ մարդ կատարել է երեկ, նրան չի ազատում պատասխանատվությունից այսօր: Հենց ընդհակառակը, եթե նա երեկ ոչինչ չի արել, այսօր նրանից ոչինչ չեն պահանջի, իսկ եթե երեկ ինչ- որ բան արել է, դա նշանակում է, որ այսօր պարտավոր է ավելին անել: Սա, իհարկե, ամենևին չի նշանակում, որ ավելի լավ է ընդհանրապես ոչինչ չանել: Նա, ով ոչինչ չի անում, ոչինչ էլ չի ստանում:

Շարունակել կարդալ “Գեորգի Գյուրջիև «Կյանքը իրական է, քանի դեռ կամ»”

Ֆրանց Կաֆկա «Կամուրջ»

Ֆրանց Կաֆկա. Առակներ և պարադոքսներ.

Տեքստում բոլոր նշումները շատ ճիշտ են ընտրված, գոնե միայն այն առումով, որ բոլորը համապատասխանում են մեր օրերի կամուրջների գործառույթներին։ Մեր երկրում, մեր աշխարհի տարբեր ծայրերում, կամուրջներով են անցնում միլիոնավոր մարդիկ, լինի դա սովորական գերան, թե ժամանակակից շինություն։ Սակայն, ոչ բոլորն են պարզապես անցնում։ Ոմանք լրիվ ուրիշ նպատակով են գալիս։ Ոմանք՝ ինքնասպանության, ոմանք՝ սիրո, ոմանք՝ գեղեցկության, ոմանք՝ գայթակղության, ոմանք՝ տեսիլքի համար և ոմանք էլ ավերության ու վանդալիզմի համար։ Այդպիսի մարդիկ նորություն չեն մեր աշխարհում և այդ իսկ պատճառով աշխարհի տարբեր վայրերում ազգերն ու ժողովուրդները արդեն ընտելացել են այդպիսի իրավիճակներին։ Ով էր անցել կամրջով հստակ չեմ կարող ասել, քանի որ տարբերակները շատ են, ընտրությունները՝ նույնպես, սակայն երբեք չես կարող հասկանալ, թե ով կանցնի քո մեջքի վրայով՝ կամրջի վրայով։ Ուստի դա կարող էր լինել ցանկացած ոք, ով որ ցանկանում էր անցնել այդ կամրջով, սակայն ճակատագիրը նույն էր մնալու բոլորի համար և միևնույնն է վերջում նրանք խորտակվելու էին կամրջի պատճառով։ Նույնն էլ մեր կյանքում է, ոմանք անցնում է ուրիշի «մեջքի վրայով» և ի վերջո այդ ուրիշը, երբ հասկանում է, որ նրան օգտագործում են, միանգամից դադարում է լինել ծառա որևէ մեկի համար։ Մեր աշխարհում դա շատ հայտնի ու տարածված երևույթ է, երբ մեկը մյուսին օգտագործում է սեփական շահի վրա և դիտարկում է նրան, որպես կամուրջ։ Իսկ այդ կամուրջը ժամերով, օրերով, թեկուզ ամիսներով ու տարիներով չի կարողանում հասկանալ, թե ով է նրան օգտագործում։ Այդպիսի մարդիկ նման են կամրջի, ովքեր մյուսների համար հենարան են, սակայն ոչ միշտ շահի համար։ Այդպիսի կամուրջ կարող է հանդես գալ իսկական, վստահելի ընկերը, որը թեկուզ և անելանելի իրավիճակում կհասնի ու կօգնի իր ընկերոջը։ Ընկերը ավելի համապատասխան կերպար է կամրջի համար, քանի որ տասնյակ, հազարավոր, թեկուզ և միլիոնավոր մարդիկ իրենց հույսերն ու վստահությունն են դնում կամրջի վրա։ Վստահ են լինում, որ նրանք կկարողանան անվտանգ անցնել այդ փոքրիկ ճանապարհը՝ մեծ գետակի վրայով։ Իմ կարծիքով սա հենց ընկերությունն է ցույց տալիս, թե ինչպիսին է նա, թե ինչպիսի փխրուն կարող է լինել։ Ընկերները մեկը մյուսի համար «կամուրջ» են, քանի որ փոխադարձ նրանք վստահություն են հայտնում։ Կամուրջ դա ընկերոջ թիկունքն է, հենարանը, եթե դա չլինի և «կամուրջը փլվի», ապա ընկերություն այդտեղ չի լինի, քանի որ այլևս մյուս ընկերը վստահություն ու հավատարմություն չի դրսևորի առաջինի նկատմամբ։ Այսպես հեշտ մի փոքրիկ պատահարի արդյունքում, կարող են փլվել ու վերանալ տասնյակ հավատարիմ զույգեր, հազարավոր ընկերություններ։

Անտուան դը Սենտ Էքզյուպերի «Փոքրիկ իշխանի»

Վերլուծել Էքզյուպերիի «Փոքրիկ իշխանի» հետևյալ հատվածները:

  •  «Ամենահուզիչ բանը այս քնած Փոքրիկ իշխանի մեջ ծաղկի նկատմամբ նրա հավատարմությունն է, այն վարդի կերպարը, որը կանթեղի նման շողում է նրա մեջ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա քնած է»: Եվ ես հասկացա, որ նա ավելի փխրուն է, քան թվում է: Կանթեղը պետք է պահպանել. քամու պոռթկումից այն կարող է հանգչել:

Կանթեղը այն լույսն է, որը միշտ կար Փոքրիկ իշխանի սրտում։ Նա այդ լույսը պահում էր, իր հավատարմությունն ու սերն էր ցույց տալիս վարդին։ Նույնն էլ մենք ենք։ Մեր լույսը նույնպես վերաբերմունքն է, այն սերը, որը մենք փոխանցում ենք մեզ համար թանկ մարդուն։ Այդ լույսը մենք պահում ենք, փորձում ենք անել այնպես, փորձում ենք ձեռնարկել ամեն քայլ, որ այդ կանթեղը երբեք չհանգչի, քանի որ հանգչելուն պես կմարի նաև մեր սերն ու հավատարմությունը։ Այդ կանթեղը այն ջերմ վերաբերմունքն է, որը մենք ցույց ենք տալիս մարդկանց, սակայն քչերի համար ենք մենք տառապում։ Եթե այդ լույսը մեր մեջ մարի, դրա հետ կմարեն մեր սերը, վստահությունը, հանդուրժողականությունն ու հավատարմությունը մարդու նկատմամբ։ Փոքրիկ իշխանը ծաղկին վերաբերվում էր այնպես, կարծես դա իր մտերիմներից լիներ, կարծես թե նրա ընկերն ու բարեկամը լիներ։ Նա այդպիսի վերաբերմունք կարող էր ցույց տալ նաև մարդկանց հանդեպ։ Իսկ այն քամին, որը կնհագեցնի կանթեղը կլինի այն պատահարը, որից հետո մենք աշխարհին ուրիշ ձև կնայենք, ուրիշ ձև կվերաբերվենք մարդկանց։ Այդ քամին կլինի այն պատահարը, որից հետո մենք կզղջանք մեր արարքների համար։ Եվ ի վերջո այդ քամին կլինի այն պատահարը, որից հետո մենք կկորցնենք մեր վստահությունը մեր սիրած մարդու նկատմամբ։

  • – Մարդիկ ճեպընթաց գնացքներ են նստում, բայց իրենք էլ չեն հասկանում, թե ինչ են փնտրում, – ասաց Փոքրիկ իշխանը: – Դրա համար էլ նրանք հանգիստ չունեն և մեկ այս, մեկ այն կողմ են նետվում…

Մտքի իմաստն այն է, որ մարդիկ միշտ ինչ-որ բան են հետապնդում, փորձում են գտնել նպատակ, իրենց առջև դնել այդ նպատակը ու գնալ դրա հետևից։ Սակայն մարդիկ հաճախ չեն էլ հասկանում, թե ինչի հետևից են գնում ու ինչպես։ Մարդիկ պարզապես նպատակ են դնում, փորձում են հաղթահարել փորձությունները, փորձում են գոնե մեկ քայլ առաջ գնալ դեպի այդ նպատակը, սակայն ոչ միշտ է դա նրանց մոտ ստացվում։ Նպատակ դնելուց առաջ մարդ պետք է մտածի, թե արդյոք դա ձեռնտու, թե արդյոք դա օգտակար է, շահավետ է, և այսքան գործողություններից հետո մարդ կարող է որոշել նպատակ դնել, թե ոչ։ Նպատակի իմաստն այն է, որ դա իրականանա, բայց ոչ հեշտ, այսինքն տարիների ջանք, հարյուրավոր ձախողումներ պահանջող ժամանակահատված է, որը մարդ անցնելիս կարող է վայելել իր նպատակի «պտուղները»։ Սակայն մարդիկ շատ չեն էլ մտածում, թե այդ նպատակը ինչ-որ ձև կազդի նրանց կյանքի վրա, թե պարզապես նրանք դրել են դա, կամ էլ որոշել։ Ես կարծում եմ, որ այդ գնացքը մեր կյանքն է, մեր կյանքի ընթացքը։ Մենք միշտ շարժվում ենք դեպի առաջ։ Գնացք մտնելիս մենք փորձում ենք գտնել ազատ տեղ, որպեսզի նստենք, սակայն ոչ միշտ է դա այդքան հեշտ լինում։ Եվ հենց դա է փորձությունը, դա է նպատակը, որի հետևից մենք պետք է գնանք, քանի որ հակառակ դեպքում, այդ տեղը որևէ մեկը կգրավի և մեր նպատակին հասնելու մոտիվացիան կմարի։

Շարունակել կարդալ “Անտուան դը Սենտ Էքզյուպերի «Փոքրիկ իշխանի»”

«Ծառերը» Հերման Հեսսե

Նոյեմբերի 17

«Ծառերը» Հերման Հեսսե

Ծառերն ինձ համար միշտ եղել են ամենահամառ քարոզիչները։ Ես հարգում եմ նրանց, երբ նրանք ամպերի մեջ և ընտանիքում են ապրում, անտառներում, պուրակներում։ Եվ էլ ավելի հարգում եմ ես նրանց, երբ նրանք առանձին են վեր հառնում։ Նրանք նման են միայնակներին։ Ոչ որպես ճգնավորներ, որոնք ինչ-որ ծանրությունից կոտրվել են, այլ ինչպես մեծ, մեկուսացած մարդիկ, ինչպես Բեթհովենը և Նիցշեն։ Նրանց կատարներին սոսափում է աշխարհը, նրանց արմատները հանգստանում են անվերջության մեջ։ Լինելով մենակ՝ նրանք իրենց չեն կորցնում, այլ կյանքի ողջ ուժով ձգտում են միայն մի բանի՝ իրագործել սեփական, իրենց մեջ բնակվող օրենքը, իրենցից ինչ-որ բան ներկայացնել։

Ոչինչ ավելի սրբազան, ոչինչ ավելի օրինակելի չէ, քան գեղեցիկ, հաստաբուն ծառը։ Երբ ծառը կտրված, հատված է լինում և իր մերկ, մահացու վերքը արևին է ցույց տալիս, այդ ժամանակ կարելի է կոճղի և դամբանի լուսավոր հատույթի վրա նրա ամբողջ պատմությունը կարդալ. տարիների օղակների և սերտաճվածության մեջ ճշգրիտ գրված են նրանց ողջ պայքարը, ողջ տառապանքը, ողջ հիվանդությունը, ողջ երջանկությունն ու դառնությունը, նեղ տարիներն ու փարթամ տարիները, դիմադրված հարձակումներն ու հարմար ժամանակի սպասող փոթորիկները։
Եվ յուրաքանչյուր գյուղացի տղա գիտի, որ ամենաամուր և ազնիվ փայտն ամենանեղ օղակներն ունի և որ բարձր լեռների վրա ու հավերժական վտանգի մեջ աճում են ամենաանկոտրում, ամենաեռանդուն և ամենաօրինակելի բներ ունեցող ծառերը։
Ծառերը սրբազան կերտվածքներ են։ Ով նրանց հետ խոսել, ով նրանց լսել գիտի, նա գիտի Ճշմարտությունը։ Նրանք չեն քարոզում ուսմունքներ և բաղադրատոմսեր, նրանք քարոզում են կյանքի պարզունակ, նախասկզբնական օրենքը։
Ծառն ասում է.
-Իմ մեջ է թաքնված կորիզը, կայծը, միտքը, ես կյանք եմ հավերժական կյանքից։
Միանգամյա է այն փորձը և թռիչքը, որ հավերժական Մայրը համարձակվել է շնորհել ինձ, միանգամյա է իմ կերպարանքը և ջղերը իմ մաշկի, միանգամյա է ամենափոքր տերևի խաղը իմ կատարի և ամենափոքր սպին իմ կեղևի։ Իմ ծառայությունն է՝ ձևավորել և ցույց տալ Միանգամյայի մեջ դրոշմված Հավերժականը։

Ծառն ասում է.
-Իմ ուժը հավատն է։ Ես ոչինչ չգիտեմ իմ հայրերի մասին, ես ոչինչ չգիտեմ այն հազարավոր մանուկների մասին, որ ամեն տարի ինձնից են ծնվում։ Ես ապրում եմ մինչև վերջը իմ սերմերի առեղծվածի և այլևս ոչինչ ինձ չի մտահոգում։ Ես հավատում եմ, որ Աստված իմ մեջ է։ Ես հավատում եմ, որ իմ առաջադրանքը սրբազան է։ Այս հավատով եմ ես ապրում։

Երբ մենք վշտացած ենք և այլևս չենք կարողանում հանդուրժել կյանքը, այդ ժամանակ ծառը կարող է մեզ ասել.
-Հանգստացիր, հանգստացիր։ Ինձ նայիր։ Կյանքը հեշտ չէ, կյանքը դժվար չէ։ Դրանք մանկական մտքեր են։ Թող, որ Աստված խոսի քո մեջ, այդպես նրանք բոլորը կլռեն։ Դու վախենում ես, քանի որ քո ճանապարհը տանում է քեզ քո Մորից ու Հայրենիքից։ Բայց յուրաքանչյուր քայլ և օր քեզ ընդառաջ են տանում քո Մորը։ Հայրենիքը այստեղ կամ այնտեղ չէ։ Հայրենիքը քո մեջ է կամ ոչ մի տեղ։

Շարունակել կարդալ “«Ծառերը» Հերման Հեսսե

Դինո Բուցատի «Կորսված օրեր»

Մի քան օր հետո, ինչ դարձել էր շքեղ ամառանոցի տեր, Էռնեստ Կաձիրան տուն վերադառնալով, հեռվից նկատեց մի մարդու, ով մի արկղ ուսերի վրա դրած` դուրս ելավ ցանկապատի երկրորդական դռնից ու այն դրեց մի բեռնատարի վրա: Չհասցրեց հասնել նրան` նախքան նա կմեկներ: Այդժամ նստեց մեքենան ու գնաց նրա ետևից: Բեռնատարը գնաց երկար, մինչև քաղաքի ամենահեռու ծայրամասը ու կանգ առավ մի ձորի պռնկին:

Կաձիրան իջավ մեքենայից ու գնաց տեսնելու: Անծանոթը վայր բերեց արկղը բեռնատարի վրայից, ու մի քանի քայլ անելուց հետո, այն շպրտեց քարափին, ուր լցված էին արդեն հազարավոր այդպիսի արկղեր:
Մոտեցավ այդ մարդուն ու հարցրեց.

— Տեսա, թե ինչպես այս արկղը դու տարար իմ այգուց: Ի՞նչ կար դրա մեջ: Եվ ի՞նչ են նշանակում այս բոլոր արկղերը:
Մարդը նայեց նրա ու ժպտաց.
— Դրանցից դեռ էլի կան բեռնատարի վրա, որ պիտի դեն նետվեն: Չգիտե՞ս: Դրանք օրեր են:
— Ի՞նչ օրեր:
— Քո օրերը:
— Իմ օրե՞րը:
— Քո կորսված օրերը: Օրերը, որ դու կորցրել ես: Դրանց սպասում էիր, ճի՞շտ է: Դրանք եկան: Ի՞նչ արեցիր դրանց հետ: Նայի՛ր դրանց, անփոփոխ են, դեռևս լիքը: Իսկ հիմա՞:
Կաձիրան նայեց: Կազմել էին մի ահռելի կույտ: Դարալանջով իջավ ներքև ու բացեց դրանցից մեկը:
Ներսում մի աշնանային ճանապարհ էր, իսկ ծայրին՝ Գրացիելան էր՝ իր հարսնացուն, ով հեռանում էր ընդմիշտ: Իսկ ինքը նրան նույնիսկ չէր կանչում:

Բացեց մեկ ուրիշը ու դրա մեջ տեսավ հիվանդանոցային մի սենյակ, իսկ մահճակալին՝ իր եղբայր Ջոզուեին, որի վիճակը վատ էր, որը նրան էր սպասում: Բայց ինքը գործերով ինչ-որ տեղ էր մեկնել:
Բացեց երրորդը: Հինավուրց խունացած տան ճաղերի ետևում Duk-ն էր` իր հավատարիմ գամփռը, որ սպասում էր նրան արդեն երկու տարի, և որի կաշին ու ոսկորներն էին մնացել: Իսկ ինքը չէր էլ մտածում վերադառնալու մասին: Ինչ-որ ցավ զգաց իր ներսում, ստամոքսի մեջ: Բեռնաթափող մարդը կանգնած էր ուղիղ ձորի պռնկին, անշարժ՝ որպես դահիճ:

— Պարո՛ն, -գոռաց Կաձիրան. — Լսեցե՛ք: Թողե՛ք, գոնե այդ երեք օրերը վերցնեմ: Աղաչո՛ւմ եմ ձեզ: Գոնե այդ երեքը: Ես հարուստ եմ: Ձեզ կտամ ինչ-որ ուզենաք:

Բեռնաթափող մարդը մի շարժում արեց աջ ձեռքով, կարծես մատնանշելու համար մի անհասանելի կետ, կարծես ասելու համար, թե արդեն չափազանց ուշ է և ոչ մի դարմանում այլևս հնարավոր չէ: Հետո չքացավ օդի մեջ, ու վայրկենապես անհետացավ նաև առեղծվածային արկղերի ահռելի կույտը:
Ու թանձրանում էր գիշերվա խավարը:

Առաջադրանքներ

Ա․  Ո՞րն էր այդ երեք օրերի ընդհանուր փոխաբերական իմաստը: Հիմնավորե՛ք Ձեր կատարած ընտրությունը.

  • այդ օրերը բոլորն էլ անցած էին,
  • երեք օրերում էլ սիրելի էակներ էին,
  • երեք օրերում էլ մնացել էր մեղքի զգացում,
  • բոլոր օրերն էլ շպրտվել էին քարափին:

Իմ կարծիքով դա մեղքի զգացումն է, քանի որ ամեն օրվա մեջ, որի մեջ Կաձիրան նայում էր, հասկանում էր, որ սխալ է գործել, որ ժամանակին չի օգնել։ Նրա մոտ մեղքի զգացում է առաջանում, նա իրեն մեղավոր է համարում, որ չկարողացավ շուտ իր եղբորը տեսնել, հարսնացուհուն պահել և իր շանը տեսնել։ Այս բոլորից հետո նա հասկանում է, որ իր շնորհիվ կարող է ամեն ինչ ուրիշ ճանապարհով գնար։

Բ․  Հիմնավորե՛ք հետևյալ մտքերի անհրաժեշտությունը ստեղծագործության մեջ.

— Պարո՛ն, -գոռաց Կաձիրան. -Լսեցե՛ք: Թողե՛ք, գոնե այդ երեք օրերը վերցնեմ: Աղաչո՛ւմ եմ ձեզ: Գոնե այդ երեքը: Ես հարուստ եմ: Ձեզ կտամ ինչ-որ ուզենաք:
— Քո կորսված օրերը: Օրերը, որ դու կորցրել ես: Դրանց սպասում էիր, ճի՞շտ է:

Շարունակել կարդալ “Դինո Բուցատի «Կորսված օրեր»”

«Նամակների ու բարու գեղեցիկի մասին» Դմիտրի Լիխաչով

Նամակներ բարու և գեղեցիկի մասին։ Դմիտրի Լիխաչով

Շատերը կարծում են, թե ինտելիգենտ մարդը նա է, ով շատ է կարդացել, ստացել լավ կրթություն (այն էլ` գերազանցապես հումանիտար), շատ է ճամփորդել, գիտի մի քանի լեզու:
Մինչդեռ` կարելի է ունենալ այս ամենն ու չլինել ինտելիգենտ, և կարելի է այս ամենին չտիրապետելով, մեծ առումով, այնուամենայնիվ, լինել ներքնապես ինտելիգենտ:
Ինտելիգենտությունը ոչ միայն գիտելիքների, այլև ուրիշին հասկանալու ունակության մեջ է: Այն դրսևորվում է հազար ու մի մանրուքի մեջ՝ հարգալից վիճելու ունակության, սեղանի շուրջ համեստ վարվեցողության, ուրիշին աննկատ (հենց աննկատ) օգնելու կարողության, բնության հանդեպ փայփայանքի, շրջակայքը չաղտոտելու, չաղտոտելու` աղբով, քնթուկներով, հայհոյանքով, հիմար գաղափարներով. այո, դա նույնպես աղբ է, այն էլ ինչպիսի՜:
Ես ճանաչել եմ ռուսական հյուսիսում գյուղացիների, որոնք իսկապես ինտելիգենտ էին: Նրանք իրենց տներում պահպանում էին զարմանալի մաքրություն, կարողանում էին գնահատել լավ երգերը, կարողանում էին պատմել եղելություններ, որոնք պատահել էին իրենց և ուրիշների հետ, ապրում էին կարգավորված կենցաղով, հյուրասեր էին ու բարյացակամ, հասկանալով էին վերաբերվում ուրիշի ցավին և ուրիշի ուրախությանը:
Ինտելիգենտությունը ունակություն է` ըմբռնելու, ապրումակցելու, այն համբերատար վերաբերմունք է աշխարհի ու մարդկանց հանդեպ։

Առաջադրանքներ

Ա․ Ո՞րն է հեղինակի ասելիքը։ Համաձա՞յն եք նրա հետ։ Հիմնավորե՛ք։

Հեղինակի խոսքը ինտելիգենտության մասին է։ Մարդ կարող է լավ կրթություն ստանալ, գերազանց սովորել, ունենալ հարգալից վերաբերմունք, սակայն դրանցով չի ավարտվում ինտելիգենտությունը։ Մարդ կարող է ինտելիգենտ լինել նաև առանց լավ կրթություն ստանալու։ Ինտելիգենտությունը մարդու փոխհասկացողության, փոխօգնության, մարդկանց ըմռբնելու, նրանց վիճակի մեջ մտնելու, հարգելու ու բարի վերաբերմունքի մեջ է։ Մարդ կարող է լավ չկրթվել, սեր չունենալ դեպի գիտությունն ու կրթությունը, սակայն կարող է լինել անսահման բարի, կարող է առանց որևէ մեկի ակնարկի հասկանալ, որ մարդը գտնվում է վատ վիճակում և կարող է օգնել նրան, թեկուզ ամենաչնչին բանով։ Ինտելիգենտ մարդը երբեք իրեն թույլ չի տա որևէ մեկին հայհոյել կամ վիրավորել, իսկ հակառակ դեպքում միևնույնն է նրա խիղճը չի թողնի, որպեսզի նա այդպես ապրի։ Ինտելիգենտ մարդը ինչևէ կարող է լինել խելացի, սակայն ոչ միշտ են ամենախելացիները ամենաինտելիգենտները լինում։

Շարունակել կարդալ “«Նամակների ու բարու գեղեցիկի մասին» Դմիտրի Լիխաչով”

«Կրակի առասպելը» Վլադիմիր Հուլպաչ

Կրակի  առասպելը:  Վլադիրմիր  Հուլպաչ

Արևի  ճառագայթները  տարածվել  էին  ողջ  հնդկական  երկրի  վրա,  բայց  չէին  հասնում Խոր  Հովտին։  Այնտեղ  խստաշունչ  ձմեռն  էր  իշխում,  և  բոլոր  կենդանիները,  բացառությամբ  թավամազ  արջի,  Արևի  գթությունն  էին  աղերսում։

Մի  գիշեր  սոսկալի  փոթորիկ  սկսվեց․  այնպիսի  փոթորիկ,  որ  ծառեր  էր  ջարդում  և  արմատախիլ  անում,  ժայռեր  էր  փշրում  և  իր  ճանապարհին  ավերում  ամեն  ինչ։  Սակայն  մի  փոքրիկ  կղզյակի  վրա,  Մեծ  Ջրերի  մեջտեղում  կանգնած  էր  միայնակ  մի  թզենի  և  անտարբեր  երգում  էր  գարնան  երգը՝  ծաղրելով  մոլեգնող  տարերքը։

Այս  բանն  ավելի  կատաղեցրեց  փոթորկին։

―  Քեզ  կսպանե՛մ,―  գոռաց  ամպրոպը  և  հարվածեց  քաջ  թզենու  ուղղակի  սրտին։

Ա՛յ  քեզ  զարմանք,  նույնիսկ  նրա  երգը  չդադարեց։  Թզենու  սրտում  վառվող  կրակը  երգը  փոխանցեց  լճի  ալիքներին,  որոնք  հերթով  փոխանցեցին  ափերին  և  այնտեղից՝  դեպի  հեռուները։

Արդեն  փոթորիկը  ուժասպառվում  էր։  Համարյա  արևածագ  էր,  փոթորիկը  հեռացել  էր  հյուսիս,  իր  ետևում  ավերածություն  թողնելով։  Ամպրոպը  նույնպես  չվել  էր  փոթորկի  հետ,  անընդհատ  ետ  նայելով  շանթահարված  թզենուն։  Թզենին  այլևս  չէր  երգում,  նրա  բունն  ու  ճյուղերը  կրակով  էին  բռնկված,  և  կապույտ  ծխի  մի  սյուն  էր  երկինք  բարձրանում։

Խոր  Հովտում  բնակվող  կենդանիները  շուտով  նկատեցին  այդ  ծուխը։

Անգղը  թռավ  վեր  և  աչքերը  հառեց  ծխի  կողմը։

―  Կրա՜կ,―  գոչեց  նա,―  կրակ  կա  կղզու  վրա։

―  Ի՞նչ  բան  է  այդ  կրակը,  ինչի՞  է  նման,―  հարցրին  մյուս  կենդանիները։

―  Մի  կարմրադեղին  բան  է  և  անընդհատ  երգում  է,  ահա  ամենը,  ինչ  գիտեմ  կրակի  մասին,―  պատասխանեց  անգղը։

―  Կրակը  մեր  բարեկամն  է,―  ասաց  սարդը,―  եթե  կարողանանք  կրակը  բերել,  մեզ  տաք  կպահի։  Ուզո՞ւմ  եք  գնամ  բերեմ։

―  Ի՞նչ․․․  Դո՞ւ,―  ծիծաղեց  բուն  հեգնանքով,―  քո  սրունքներն  այնքան  ծուռտիկ  են,  մի  արջի  քուն  կտևի  մինչև  գնաս  և  վերադառնաոս։  Ես  ինքս  կգնամ։

Բուն  թափահարեց  թևերը  և  շարժվեց  դեպի  կղզին։

Պարզվեց,  որ  կրակ  բերելը  շատ  ավելի  դժվար  էր,  քան  թվում  էր  բուին։  Նա  վերցրեց  շիկացած  կրակի  մի  կտոր  և  ցավից  գոռալով՝  վայր  գցեց  անմիջապես։  Նա  խանձել  էր  իր  փետուրները  և  շատ  ուրախ  կլիներ,  եթե  տուն  վերադառնար  առանց  նոր  փորձանքի։  Երբ  վերադարձավ,  անմխիթար  կերպով  մի  ճյուղի  նստած՝  ջանում  էր  արդարացնել  իրեն։

―  Կրակը  մեր  բարեկամը  չէ,  նա  նույնիսկ  չուզեց  ինձ  հետ  խոսել,  քիչ  էր  մնում  սպաներ  ինձ։

―  Ես  դիմացկուն  մաշկ  ունեմ,―  պարծեցավ  ակնոցավոր  օձը,―  գնամ  տեսնեմ  ինչ  կարող  եմ  անել։

Բայց  նա  էլ  այրվածքներ  ստանալով  իսկույն  ընկրկեց։

―  Կրակը  արտակարգ  ուժ  ունի,―  բացատրեց  նա  մյուսներին,  երբ  վերադարձավ  ձեռնունայն,―  ամբողջովին  այրեց  ինձ։

―  Դուք  ինձ  մոռացե՞լ  եք։  Ես  արտակարգ  ուժ  ունեմ,  և  ո՞վ  գիտե,  գուցե  ինձ  հաջողվի  կրակը  բերել։  Ես  գիտեմ  նրա  հետ  վարվելու  ձևը,―  ասաց  սարդը։

Թեև  ոչ  ոք  չհավատաց,  բայց  ոչ  մեկն  այս  անգամ  չփորձեց  նրան  հեգնել,  բոլորն  էլ  ուզում  էին  տեսնել,  թե  նա  ինչպես  կկատարի  իր  խոստումը։

Սարդը  չշտապեց  գնալ։  Ամենից  առաջ  մի  մեծ  պարկ  ճարեց  և  խնամքով  ծալելով,  կապեց  իր  մեջքին։  Հետո  ճանապարհ  ընկավ։

Շարունակել կարդալ “«Կրակի առասպելը» Վլադիմիր Հուլպաչ”

«Կարդալ բայը չի սիրում հրամայական» Դանիել Պենակ

Կարդալ  բայը  չի  սիրում  հրամայական:  Դանիել  Պենակ

«Այո,  ես  այնքան  խիտ  օրակարգ  ունեմ,  որտեղի՞ց  կարդալու  ժամանակ  գտնեմ:  Ումի՞ց  խլեմ՝  ընկերների՞ց,  հեռուստացույցի՞ց,  ճամփորդությունների՞ց,  ընտանեկան  հավաքների՞ց,  դասերի՞ց»: Որտեղի՞ց  կարդալու  ժամանակ  գտնել: Լուրջ  պրոբլեմ  է,  որը,  սակայն,  պրոբլեմ  չէ  բնավ: Որքան  հաճախ  է  առաջանում  «երբ  կարդալ»  հարցադրումը,  նշանակում  է՝  այդքան  չկա  նաև  կարդալու  ցանկություն:  Եթե  մտածենք,  կտեսնենք,  որ  կարդալու ժամանակ ոչ ոք երբեք չունի. չունեն փոքրերը, պատանիները, մեծերը: 

Կյանքը  կարդալու համար  անվերջանալի խոչընդոտ է:
—  Կարդալ…Ուրախությամբ  կկարդայի,  բայց  աշխատանքս,  երեխաները,  կենցաղային  հոգսերը.  Ժամանակ  չկա:
—  Ինչպես  եմ  ձեզ  նախանձում,  որ  կարդալու  ժամանակ  ունեք: Իսկ  ինչո՞ւ  այն  մյուսը,  որն  աշխատում  է,  վազում  խանութներով,  երեխաներ  մեծացնում,  մեքենա  վարում,  երեք  տղամարդու  հետ  սիրախաղ  անում,  ատամնաբույժի  մոտ  գնում,  մեկ  շաբաթից  պատրաստվում  տեղափոխվել.  ինչո՞ւ  նա  ունի  կարդալու  ժամանակ,  իսկ  միայնակ  բարոյախոսը  չունի: Կարդալու  ժամանակը  միշտ  գողացված  ժամանակն  է:  Ումի՞ց  գողացված:  Ասեմ,  գողացված՝  ապրելու  պարտավորությունից: Կարդալու,  ինչպես  և  սիրելու  ժամանակը,  լայնացնում  է,  մեծացնում  է  րոպեներից  և  վայրկյաններից  կազմված  ժամանակը: Եթե  սերը  ստիպված  լինեինք  դիտարկել  ժամանակի  բաշխման  տեսանկյունից,  ո՞վ  կհամարձակվեր  սիրել:  Ո՞վ  ունի  սիրահարված  լինելու  ժամանակ: 

Միևնույն  ժամանակ  ինչ-որ  մեկը  երբևէ  հանդիպե՞լ  է  սիրահարվածի,  ով  սիրելու  ժամանակ  չի  գտնում: Երբեք  կարդալու  ժամանակ  չեմ  ունեցել,  բայց  ոչ  մի  բան,  երբեք  չի  կարողացել  խանգարել  ինձ  դուր  եկած  վեպը  կարդալուն: Ընթերցանությունը  չի  կապվում  հասարակական  կյանքի  ձևաչափի  հետ,  այն,  ինչպես  և  սերը,  կենսակերպ  է:  Հարցն  այն  չէ,  թե  ես  ունեմ  կարդալու  ժամանակ  (ժամանակ,  որն  ի  դեպ  ոչ  ոք  ինձ  չի  տա),  այլ  այն՝  կնվիրեմ  ես  ինձ  ընթերցող  լինելու  երջանկությունը,  թե  ոչ:

Առաջադրանքներ

Ա) Քննարկե՛ք հետևյալ հատվածները․

Կարդալու,  ինչպես  և  սիրելու  ժամանակը,  լայնացնում  է,  մեծացնում  է  րոպեներից  և  վայրկյաններից  կազմված  ժամանակը:

Ես կարծում եմ, որ մեր կյանքի ընթացքում, մենք հաստատ որոշակի ժամանակ, լինի դա երկար, կամ էլ կարճ, ծախսում ենք առօրյա գործերից ու հոգսերից հանգստանալու համար, և այդ ժամանակ զբաղվում ենք, թե ընթերցանությամբ, թե ինքնակրթությամբ, թե աշխատանքով։ Մեր ժամանակը գնալով մեծանում է, այն ժամանակ, երբ մենք խորանում ենք տվյալ գործի մեջ։ Ընթերցանության ժամանակ, երբ մենք սկսում ենք մեր ընթերցանությունը, մեզ այն ձանձրալի է թվում, քանի որ մենք չենք հասկանում դեռ, թե ինչի մասին է խոսքը, սակայն խորանալով, “դիպչելով խոսքերին ու բառերին”, ու հասկանալով, թե արդյոք այն մեզ նման է, թե ոչ, մենք հասկանում ենք, որ ընթերցանությանը վատնած ժամանակը թեկուզ և առաջնային չէ, սակայն շատ մեծ դեր է զբաղեցնում մեր կյանքում։ Մեր կյանքը նման է մի պատմվածքի, որտեղ մենք ենք հերոսը և մենք ենք որոշում, թե ինչպես գործենք ու դասավորենք ապագան։ Մենք ենք ստեղծում մեր գիրքը․․․

Ընթերցանությունը  չի  կապվում  հասարակական  կյանքի  ձևաչափի  հետ,  այն,  ինչպես  և  սերը,  կենսակերպ  է: 

Ընթերցանությունը ոչ մի ընդհանուր կապ չունի հասարակական կյանքի մյուս շղթաների հետ։ Ընթերցանությունը դա մի շրջան է, երբ մարդ խորանում է գրականության ու արվեստի մեջ։ Ճիշտ չեմ համարում ընթերցանությունը համեմատել սիրո կամ էլ այլ կենսակերպերի հետ, քանի որ դա ճիշտ չի լինի։ Ընթերցանությամբ հանդեպ սերը կարող է արտահայտվել, սակայն այն սերը, որով մարդ ապրում է իրական աշխարհում, տարբերվում է այն սիրուց, որով տառապում է ընթերցանության համար։

Շարունակել կարդալ “«Կարդալ բայը չի սիրում հրամայական» Դանիել Պենակ”

«Բոլորովին ուրիշ աշուն» նախագիծ

1. Գտի՛ր աշուն բառի ծագումնաբանությունը, ստուգաբանորեն ներկայացրու։

Աշունը բնիկ հնդեվրոպական անվանում է, ուրիշ կերպ փոխարկվում է որպես հունձի ժամանակ։ Աշունը տարվա չորս եղանակներից մեկն է, որը գտնվում է ձմեռվա և ամռան միջև։

Աշուն է, պայծառ աշուն | Հայկ Ավետիսյան

2. Գտի՛ր դարձվածքներ, ասացվածքներ աշուն բառով։

Գարուն աշուն իրար խառնել — խառնակել, կեղտոտել, ապականել:

Մոռացեք գարունը, ամառը։ Այդ եղանակներին բոլորը սիրահարվում են։ Եթե ​​սիրես, կսիրես մարդուն, երբ աշնան անձրևները թափվեն քեզ վրա։

Ես դեռ հավատում եմ գարնանը միայն քո սիրով, մինչդեռ դեղին տերեւը մարում է աշնանը:

Եթե ​​գնաս, ես հանկարծ աշուն կդառնամ, այտերիս անձրևը կթափվի։

Ինչպես դեղնած տերևը, որը թափվում է աշնանային զեփյուռից, իմ սերերը փչում են իմ սրտում:

Մինչ շուրթերդ ժպտում են, ես քո աչքերում վախենում եմ աշունից։

Ինչպես մի ծառ, որը աշնանը ցանկացած պահի տերևներ կթափի, սիրտս ապրում է ամենափոքր քամուց մերկ լինելու վախով։

Յուրաքանչյուր բաժանում իրականում աշուն է, այն սառեցնում է սիրտդ, անկախ նրանից, թե որ եղանակին ես։

Արի ինձ մոտ մի աշուն, իմ սեր, ջերմացրու ձեռքերս քո ափերի մեջ, նայենք, թե ինչպես է անձրևը թրջում մեր պատուհանը միասին։ Տարվա եղանակներից ես միշտ քեզ հետ եմ մնալու աշնանը:

Աշունն այն եղանակն է, որը ցույց է տալիս, որ վերջավորությունները նույնպես ունեն իրենց գեղեցկությունը։

Թարգմանել եմ այս կայքից։

3. Կատարի՛ր ուսումնասիրություն՝ «Աշունը գրականության մեջ» վերնագրով։

Շարունակել կարդալ “«Բոլորովին ուրիշ աշուն» նախագիծ”

Աշնան նշանակությունը գրականության մեջ՝ թարգմանություն

Ի՞նչ է խորհրդանշում աշունը

«Աշունը հասունության և պտղաբերության խորհրդանիշ է՝ կրելով աշխատանքից հոգնածության դրոշմը և ուշադիր նայելու աշխատանքին»

Ինչպես ճշմարտացիորեն է բնութագրում բանաստեղծը, աշնանային գույները առկա են ռուսական եկեղեցիների գմբեթների ու սրբապատկերների վրա։

Autumn is favourite season for nearly a quarter of Brits

Ոսկեգույնը հատուկ տեղ է զբաղեցնում սրբապատկերներում։ Դա գույն է, որը չի ճանաչում «լավի» ու «վատի» հակամարտությունը, «լույսի» և «խավարի», այն երկնային Երուսաղեմի սիմվոլն է, «բացարձականության» սիմվոլը, բացարձակ ճշմարտության, որին միշտ ձգտել է հասնել ռուս մարդու հոգին։ Ուղղափառության մեջ մարդկային հոգու փրկությունն ու կերպարանափոխությունը նույնպես համեմատվում է հնոցի մեջ հալված ու զտված ոսկու հետ։

Համաշխարհային մշակույթի մեջ աշնանային դեղին գույնը, մի կողմից, կապված է պոզիտիվ էներգետիկայի հետ, ուրախության հետ, այն խորհրդանում է երջանկությունը, տոնը, խաղը և գեղեցկությունը։ Դեղին գույնը նաև անմահության սիմվոլն է հանդիսանում։ Դա երկրի ու ինի կանացի երկրային սկզբի նշանն է։ Մյուս կողմից, դեղին գույնը խորհրդանշում է մեղքը, դավաճանությունը, անհավատարմությունը, խելագարությունը, տխրությունը, քայքայումը, հուսահատությունը և հիվանդությունը:

Բնակարան կառուցելու իմպուլսը, որը ծնվել է ռուս մարդու մեջ ապրելակերպով, պայմանավորված է գյուղատնտեսական գործունեությամբ, փոխակերպվում է կա՛մ ստեղծագործական, կա՛մ կործանարար էներգիայի, ինչպես նշում է փիլիսոփա Ն․ Լոսսկին։ Իսկ Պուշկինի համար աշունը դարձավ ոգեշնչում, մոտիվացիա և նրա կյանքը լցրեց բանաստեղծական հնչյուններով ու պատկերներով։

Միայն հիշե՛ք Պուշկինի «Աշուն» բանաստեղծության փոքրիկ հատվածը, որը ապացուցում է ամբողջ գաղափարը, ամբողջ իմաստը։

Եվ ամեն աշուն, ես նորից եմ ծաղկում,

Ռուս սառնությունը առողջությանս համար օգուտ է,

Ապրելու սովորույթների նկատմամբ նորից սեր եմ զգում,

Քունը հաջորդաբար թռչում է, քաղցը հաջորդաբար գտնում է,

Հեշտությամբ և ցնծությամբ խաղում է արյունը սրտում,

Ցանկություններս եռում են, ես նորից երջանիկ եմ, դեռատի,

Ես նորից կյանքով եմ լցված, սա մարմինս է,

/Թույլ տվեք ներել ավելորդ պրոզաիզմը/։

———————————————

Եվ մտքերը գլխումս քաջության մեջ խառնվում են,

Եվ հեշտ ռիթմերը նրանց ընդառաջ են թռչում,

Եվ մատները գրիչ են խնդրում, գրիչ՝ թղթի համար,

Մի ակնթարթ ու պոեզիաները ազատ կհոսեն։

———————————————

Ինչպիսի՞ զգացմունքներ են լցնում պոետի հոգին աշնանը։ Սեր, երջանկություն, ուրախություն, կյանքի բացարձակության զգացումը, երիտասարդության։ Այն զգացմունքները, որոնք հաճախ լինում են մարդու մոտ գարնանը։

Շարունակել կարդալ “Աշնան նշանակությունը գրականության մեջ՝ թարգմանություն”

«Գրական տերմիններ»

1․ Գրականագիտական բառարանից դուրս գրել 5 տերմին, սովորել։

Ես ընտրել եմ հետևյալ 5 հայտնի տերմինները։

  • Աբրևիատուրա (հապավում, կրճատագրություն)
  • Ալեգորիա (այլաբանություն)
  • Ակրոստիքոս (ծայրոտն)
  • Էլեգիա (սիրո և թախծի մեջ խորտակված)
  • Աֆորիզմ (կրճատ ասույթ)

Բացատրություններ՝

«Աբրևիատուրա» — փոխանցում է որոշակի իմաստ հապավումի տեսքով։ Օրինակ՝ ՀՀ-ն աբրևիատուրա է, իսկ այն բացվում է հետևյալ կերպ՝ Հայաստանի Հանրապետություն։

Аббревиатура — что это такое

«Ալեգորիա» — գեղարվեստական գաղափարների ներկայացում կոնկրետ հերոսի կամ դիալոգի կողմից։ Այն օգտագործվում է հեքիաթներում և բանաստեղծություններում։ Այլաբանությունը պատկերելու հիմնական միջոցը մարդկային հասկացությունների ընդհանրացումն է անշունչ առարկաներում, որոնք փոխաբերական նշանակություն են ստանում։

Аллегория воздуха

«Ակրոստիկոս» — նույնն ձև է հանդես գալիս, ինչպես աբրևիատուրան։ Սակայն այն կարող է կիրառվել նաև ոչ հատուկ անունների ժամանակ։ Ակրոստիկոս կարելի է ստանալ որոշակի բառերի հպումից։ Օրինակ՝ ՀՀԱԱ — հյուսիս, հարավ, արևելք, արևմուտք։

Acrostic (PSF).jpg

«Էլեգիա» — քնարական ժանր, որը բանաստեղծական ձևով պարունակում է կյանքի բարդ խնդիրների վերաբերյալ փիլիսոփայական մտորումների հուզական արդյունք։

upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/...

«Աֆորիզմ» — ուրիշ կերպ կարելի է անվանել “մտքի թռիչք”։ Այն փիլիսոփայական իմաստ փոխանցող տող է, նաև կարող է լինել նախադասություն։ Հիմնականում իմաստը հասկացվում է այն ժամանակ, երբ մարդ այն չի դիտարկում ուղիղ ձևով։ Օրինակ՝ “Մարդ լսում է միայն այն, ինչ-որ հասկանում է”։

Yes, I Wrote a Book of Aphorisms | The New Yorker
Շարունակել կարդալ “«Գրական տերմիններ»”

Հնդկական հեքիաթ

Փորձություն  (hնդկական  հեքիաթ)

Դհավալմուքհը  երկու  ընկեր  ուներ,  որոնց  անչափ  սիրում  էր  և  ամեն  օր  այցելում  նրանց։  Առաջին  ընկերը  շատ  հարուստ  էր։  Ամեն  անգամ,  երթ  Դհավալմուքհը  այցելում  էր  նրան,  նստում  էին  համեղ  խորտիկներով  ու  քաղցրավենիքով  ծանրաբեռնված  ճոխ  սեղանի  շուրջ  և  ուրախ  զրուցում։  Երկրորդ  ընկերը  աղքատ  էր։  Նա  շատ  բան  չուներ  հյուրասիրելու,  բայց  միշտ  ուրախությամբ  էր  ընդունում  Դհավալմուքհին  և  նրա  հետ  կիսում  իր  վշտերն  ու  ուրախությունները։

Ընկերների  հետ  ունեցած  այդ  մտերմությունը  վերջապես  շարժեց  Դհավալմուքհի  կնոջ  հետաքրքրությունը։  Նա  շատ  էր  ցանկանում  իմանալ,  թե  ովքեր  են  նրանք,  և  խնդրեց  ամուսնուն՝  ծանոթացնել  նրանց  հետ։

Եվ  ահա  մի  օր  Դհավալմուքհը  կնոջն  իր  հետ  տարավ  ընկերների  մոտ։

—  Օ՜,  բարով,  բարով  եկաք,—  ողջունեց  նրանց  աոաջին  ընկերը։—  Համեցեք,  խնդրեմ։  եվ  հյուրասիրեց  նրանց  ընտիր  թեյով  ու  համեղ  նախաճաշով։  Ընկերոջ  հյուրասիրությունը  մեծ  տպավորություն  թողեց  Դհավալմուքհի  կնոջ  վրա։

Հաջորդ  օրը  նրանք  այցելեցին  երկրորդ  ընկերոջը։  Նա  գրկաբաց  ընդունեց  հյուրերին  ու  թեև  ոչ  խմելու,  ոչ  էլ  ուտելու  բան  ուներ  նրանց  առաջարկելու,  բայց  շատ  լավ  ժամանակ  անցկացրին։

Երբ  տուն  էին  վերադառնում,  Դհավալմուքհի  կինը  միայն  առաջին  ընկերոջն  էր  գովաբանում։  Բայց  ամուսինն  ասաց.

—  Նա  լավ  ընկեր  է,  կասկած  չկա,  բայց  մյուսն  ավելի  լավն  է։

—  Ի՞նչ,  նա  նույնիսկ  մի  բաժակ  ջուր  չառաջարկեց  մեզ,—  զարմացած  ասաց  կինը։

—  Դրանով  չեն  դատում  ընկերոջը,—  ասաց  Դհավալմուքհը։—  Ինձ  թվում  է,  որ  երկրորդ  ընկերոջս  զգացմունքներն  ավելի  անկեղծ  են։

—  Իսկ  ես  էդ  կարծիքին  չեմ,—  համառեց  կինը։—  Համոզված  եմ,  որ  քո  առաջին  ընկերը  քեզ  ավելի  է  սիրում,  քան  երկրորդը։

Դհավալմուքհը  որոշ  ժամանակ  լուռ  մնաց,  ապա  ասաց.

—  Եթե  դու  իրոք  ուզում  ես  պարզել  ճշմարտությունը,  արի  փորձենք  նրանց։

Եվ  նա  ասաց  կնոջը,  թե  ինչպես  պետք  է  փորձեին  նրանց։

Հաջորդ  օրը,  ինչպես  որոշել  էին,  Դհավալմուքհի  կինը  գնաց  առաջին  ընկերոջ  մոտ  ու  տխուր  պատմեց,  որ  թագավորը  շատ  բարկացած  է  ամուսնու  վրա։  Չգիտեն՝  ինչ  անեն։  Ընկերը  ուսերը  վեր  քաշեց  ու  ասաց.

—  Շատ  եմ  ցավում,  բայց  ոչնչով  օգնել  չեմ  կարող։  Ո՞վ  կհամարձակվի  թագավորին  դեմ  գնալ։

Կինը  հուսահատ  դեմք  ընդունեց  ու  գնաց  երկրորդ  ընկերոջ  մոտ,  որը,  լսելով  նրան,  անմիջապես  վերցրեց  թուրն  ու  վահանը  և,  հավատացնելով,  որ  ամեն  ինչ  կանի  նրա  ամուսնուն  պաշտպանելու  համար,  գնաց  պալատ։

Բայց  ճանապարհին  Դհավալմուքհը  հանդիպեց  նրան  ու  ասաց.

—  Սիրելի  ընկեր,  մի՛  անհանգստանա,  թագավորը  ներեց  ինձ։  Տուն  գնանք։

Այսպիսով,  Դհավալմուքհի  կինը  համոզվեց,  որ  երկրորդ  ընկերն  իրոք  ճշմարիտ  ընկեր  է,  որովհետև  պատրաստ  էր  կռվելու  հանուն  ընկերոջ,  նույնիսկ  սեփական  կյանքը  վտանգի  ենթարկելով։

Առաջադրանքներ

Ա)  Հեքիաթում արտահայտված գաղափարն այն է, որ․

  • ընկերոջը հյուրասիրելը կարևոր է
  • միայն լավ ժամանակ անցկացնելով լավ ընկերներ չեն լինում
  • ընկերոջը փորձելը լավ բան չէ
  • կինը ամուսնու ամենաիմաստուն ընկերն է
  • լավ ընկերը միշտ պատրաստ է օգնելու ընկերոջը
  • լավ ընկեր լինել չի նշանակում իր մասին չմտածել։

Բ) Համաձայնե՛ք կամ մի՛ համաձայնեք ներկայացված մտքերի հետ՝ Ձեր պատասխանը հիմնավորելով հեքիաթից դուրս գրված համապատասխան հատվածներով և Ձեր վերլուծությամբ։

  • Դհավալմուքհը նախօրոք գիտեր, որ առաջին ընկերը լավ ընկեր չէ, բայց անչափ սիրում էր նրան։ Համաձայն եմ
  • Դհավալմուքհը ամեն օր օգտվում էր հարուստ ընկերոջ ճոխ սեղանից, իմանալով, որ նա այնքան էլ անկեղծ չէ։ Համաձայն չեմ
  • Կինն ասում էր, որ աղքատ ընկերը կարող էր ինչ-որ բանով հյուրասիրել, բայց չարեց դա, և դա նշանակում է, որ այնքան էլ լավ ընկեր չէ։ Համաձայն եմ
  • Կինը այնքան էլ չէր վստահում ամուսնու ողջամտությանը։ Համաձայն եմ

Դհավալմուքհը այնքան էլ անկեղծ չէր աղքատ ընկերոջ հետ․ նա նրան չասաց փորձության մասին։

Եզրակացություն՝

Այո, դա այդպես է։ Ընկերներին ստուգելը ճիշտ չէ, բայց հարկավոր է։ Ստուգելով մարդ հասկանում է, թե ով է իրական ընկերը, թե ով իր կողքը կկանգնի թեկուզ և մահի առջև։ Ստուգելով, նրանք կարողացան պարզել, թե երկու ընկերներից որն է ավելի անկեղծ ընկերության մեջ, ով է ավելի ողջամիտ ու հավատարիմ։ Դհավալմուքհի վարկածը դարձավ իրական փաստ։ Նա հենց առաջին զրույցում էլ ասում էր, որ երկրորդ ընկերոջ զգացմունքները ավելի անկեղծ են։ Ինչքան էլ, որ երկրորդը չուներ հյուրասիրելու բան, չուներ հարստություններ, բայց ինքը նույնն էր, նա չէր համեմատում ընկերներին, նա ճշմարիտ էր վերաբերվում իր ընկերոջ հետ ու անում էր այն ամենը, որպեսզի ընկերը իրեն զգա հանգիստ ու ոչ լարված։ Ամեն դեպքում, ստուգելը կարողացավ ապացուցել, թե ով է իրական ընկերը, հավատարիմը, ով պատրաստ է կյանքը վտանգել հանուն իր ընկերոջը, իսկ ով է կեղծը, ով որ միայն իր հարստության շնորհիվ է ընկերներ ձեռք բերում և ով չունի իրական զգացումներ ու վերաբերմունք ընկերների հանդեպ։

Ակսել Բակունց՝ Լառ-Մարգար

Նրա համար ամենից մեծ հաճույքը այգին ու արտերը ջրելն էր։ Երբ բոբիկ, արևից խանձված ոտքերով քայլում էր առվի եզերքով, բահով ճումերը առվից դեն գցում, որի ջրի հոսանքը սահուն լինի,— Լառ-Մարգարին այնպես էր թվում, թե ջրի պապակ արտերն ու ծարավ այգիները տապ արած իրեն են սպասում։

Առվով ջուրը կապելիս նա ջրի հետ էլ գնում էր, մինչև ջուրը այգուն հասներ։ Արևից չորացած հողը, տեղ-տեղ ճաքճքած, ագահությամբ ծծում էր ջուրը, ճեղքերից օդի պղպջակներ էին դուրս գալիս, ձայն հանում, ասես հողը հազար պռոշ ուներ և անհագ ծարավ։

Ջուրը ծառերի տակ կապելուց հետո Լառ-Մարգարը պառկում էր ծառի շվաքի տակ, երկար բահը կողքին, աչքերը կիսախուփ անում, ննջում, մինչև ջուրը հասներ։ Հետո վեր էր կենում, ջուրն ուրիշ առվով անում, էլի ջրի հետ գնում։

Ամռան շոգին, երբ արևն այնքան մոտ է, ջերմությանը շատ, երբ շները շոգից տան ստվերում պառկում են, լեզուն հանած թնչին տալիս,– առվի եզերքին միշտ էլ կարելի է տեսնել Լառ-Մարգարին, ոտքերը մինչև ծնկները բաց, գլխին մի սպիտակ շոր, բահն ուսին:

— Լառ-Մարգարը լագլագի պես ջրերից ձեռք չի քաշում,—ասում են գյուղացիք։ Եվ ճիշտ որ, Լառ-Մարգարը մի քիչ նման է արագիլի, ոտքերը բարակ ու երկար, ասես ոտքի վրա երկու ծունկ կա։

Լայն առվի վրայից շատերը չէին կարողանում անցնել, իսկ Լառ-Մարգարը մի մեծ քայլ էր անում և առվի մյուս ափին կանգնում։ Արևից խանձված դեմքի վրա սրածայր քիթը երկար կտուցի էր համեմատ, եթե սպիտակած բեղերը չլինեին։

Շարունակել կարդալ “Ակսել Բակունց՝ Լառ-Մարգար”