Եղիսաբեթ II թագուհու զգեստներն ունեին կարևոր դեր․ թարգմանություն

Պարզվում է, որ կա պատճառ, թե ինչու էր թագուհին նախընտրում վառ գույներ հագնել: Դա արվում էր հատուկ, որպեսզի նա նկատելի լիներ: Ամենից հաճախ թագուհին հագնում էր կապույտ երանգներ, որոնք կազմում էին զգեստապահարանի առնվազն 29%-ը: Կապույտ երանգին հաջորդում էր ծաղկային տպագրությունը՝ 13%, իսկ կանաչն ու կրեմայինը երրորդ տեղում էին՝ յուրաքանչյուրը 11%-ով: Թագուհին ոճի հիանալի զգացում ուներ․ նա սիրում էր լավ գլխարկներ, նրա ձեռքի պայուսակը միշտ համադրվում էր նրա կոշիկների հետ, և նա սովորաբար ձեռնոցներ էր կրում միջոցառումների ժամանակ։ Նա ընտրում էր մուգ անսամբլ՝ տխուր արարողությունների համար, կամ ձիթապտղի մոխրագույն բաճկոն՝ Վինձորյան ամրոցի շրջակայքում ձիավարելու համար:

Սոֆին՝ Ուեսսեքսյան կոմսուհին, բացատրեց սկեսուրի հակվածությունը վառ գույների նկատմամբ․ «թագուհին պետք է առանձնանար, որպեսզի մարդիկ կարողանային ասել, որ տեսել էին թագուհուն», որովհետև երբ նա հայտնվում էր ինչ-որ տեղ, բոլորն ուզում էին ասել, որ թագուհու գլխարկի մի կտորն են տեսել, երբ նա անցել էր կողքով: Նրա թոռնուհին՝ Քեյթը՝ Քեմբրիջի դքսուհին, արդեն սկսել էր ընդօրինակել նրան։ Օրինակ՝ 2016 թվականին Կանադայում թագավորական շրջագայության ժամանակ Քեյթին մի քանի անգամ տեսել են վառ կարմիր հագած, քանի որ նա ցանկանում էր տեսանելի լինել հեռվից։

Արքայական ընտանիքի հագուստի ընտրությունը կարող է մեծ սոցիալական ազդեցություն ունենալ, քանի որ նրանց հագած հագուստը արագորեն սպառվում է: Թագուհուն միշտ կարելի էր տեսնել փոքրիկ սև պայուսակով: Հայտնի էր, որ նա այն օգտագործում էր անձնակազմին ազդանշաններ ուղարկելու համար, օրինակ, երբ նա ցանկանում էր ավարտել զրույցը ինչ-որ մեկի հետ: Նորին մեծությունը կտեղափոխեր իր պայուսակը մի ձեռքից մյուսը՝ ցույց տալու, թե երբ էր նա պատրաստ հեռանալ: Երբ նա ցանկանում էր հեռանալ միջոցառումից, պայուսակը դնում էր սեղանին։

Թագուհին վերջին ժամանակներում այնքան էլ չէր ճամփորդում, որքան նախկինում, բայց նա դեռևս ընդունում էր նշանավոր հյուրերի ամբողջ աշխարհից, և հագուստը հաճախ ուներ նուրբ հավելումներ՝ կապված հյուրի երկրի հետ՝ ի նշան հարգանքի: 2010 թվականին Կանադա կատարած շրջագայության ժամանակ հագուստագործները նրան պատրաստեցին թխկու բյուրեղյա տերևներով զգեստ և բնիկ առաջնորդի կողմից մշակված նախշով բաճկոն: Թագուհու՝ Աբու-Դաբի կատարած ուղևորության ժամանակ նրանք ուլունքներ էին ավելացրել վերարկուի վրա՝ արտացոլելու այն մզկիթի պատերը, որը թագուհին այցելել էր այն կրելու ժամանակ:

Թագուհին ձեռնոցներ էր կրում ոչ միայն այն պատճառով, որ իրեն ոճն էր դուր գալիս, այլ նաև պաշտպանվելու համար: Հանրային միջոցառումների ժամանակ նա ողջունում էր մարդկանց և սեղմում շատերի ձեռքերը, ուստի ձեռնոցները պաշտպանում էին նրան մանրէներից:

Դքսուհի Քեյթ Միդլթոնը 2020 թվականին վիրտուալ զանգերի ժամանակ հագել էր վառ գույներ՝ աջակցելու Առողջապահության ազգային ծառայությանը։ 2020 թվականի սկզբին ծիածանը օգտագործվում էր որպես բուժաշխատողների համերաշխության խորհրդանիշ։ Երբ արքայադուստր Եղիսաբեթն ամուսնացավ արքայազն Ֆիլիպի հետ 1947 թվականին, նրա հարսանեկան զգեստը նախատեսված էր որպես ազգի խորհրդանիշ: Երկիրը դեռ սննդի և հագուստի ռացիոնալացման գործընթացի մեջ էր, և թագուհու հանդերձանքը կոչված էր ուղարկել ազգային նորացման ազդանշան: Թագավորական դերձակ Նորման Հարթնելը շքեղություն ցուցադրելու փոխարեն ընտրել էր գարնանային ծաղիկներով զգեստ՝ ոգեշնչված Բոտիչելիի «Գարնան այլաբանություն» կտավից։

Թագուհին սիրում էր փայլող ու համարձակ գլխարկներ, որոնցով նրան հաճախ էին տեսնում պաշտոնական միջոցառումների ժամանակ։ Ըստ դրես-կոդի՝ նման դեպքերում կանայք պետք է գլխարկ կրեին։ Մինչև 50-ականները տիկնայք հազվադեպ էին երևում առանց գլխարկների, քանի որ նրանց համար անհարիր էր իրենց մազերը ցուցադրելը հանրության առաջ: Բայց ամեն ինչ փոխվեց, և գլխարկներն այժմ անհրաժեշտ են միայն պաշտոնական առիթների համար։

Որպես Բրիտանիայի ամենաերկար կառավարող միապետը՝ թագուհին մեծ հիացմունքի էր արժանանում: Նրա կերպարը բրիտանացիների համար խորհրդանշում է/էր ավանդույթն ու խաղաղությունը։ Վառ գույները, ինչպիսիք են փայլուն դեղինը, մուգ մանուշակագույն-կարմիրը, ուրախ կանաչը և շքեղ կապույտը թագուհու զգեստապահարանն առանձնահատուկ էին դարձնում: Կային նույնիսկ գրքեր, որոնք նկարագրում էին նրա հանդերձանքը: Թագուհու հավատարմությունը վառ ու պայծառ գույների գունապնակին հարգանքի նշան էր նրանց հանդեպ, ովքեր ժամանակ էին հատկացնում նրան անձամբ աջակցելու համար:

Իր 60-ամյա թագավորության համար միջոցառմանը թագուհին հավաքեց բազմաթիվ աշխատակիցների, բայց քչերին վստահեց, որ նրանք ծառայեն որպես թագավորական դերձակ։ Բոլոր բրիտանացի դիզայներներն օգնեցին զարգացնել նրա ոճը՝ խուսափելով միտումներից, որոնք կարող էին արագ դուրս գալ նորաձևությունից: Մուգ հանդերձանքով նրա տեսքը համալրվում էր եռաշերտ մարգարտյա վզնոցով և շողշողացող հնաոճ թրթուրով, որը ոսկուց էր կամ արծաթից: Շքեղ, փայլուն ձեռքի պայուսակը սովորաբար կախված էր արմունկի ծռվածքից:

2016 թվականին, երբ ԱՄՆ նախագահական զույգը ժամանել էր Վինձորյան ամրոց՝ հանդիպելու Նորին Մեծությանը, թագուհին կզակի տակ կապած մետաքսե շարֆով էր։ Նրա ոճը միշտ ցույց էր տալիս, թե ովքեր են բրիտանացիները, և միևնույն ժամանակ նա ամուր սեղմում էր այլ երկրների ղեկավարների ձեռքերը։

2011 թվականին Նորին Մեծությունը այցելեց Իռլանդիայի Հանրապետություն։ Նա առաջին բրիտանացի միապետն էր, ով մեկ դար անց մեկնեց այդ երկիր: Նա Դուբլին էր ժամանել Իռլանդիայի ազգային գույն համարվող կանաչ վերարկուով և գլխարկով: Ավելի ուշ՝ այցի ժամանակ, նա կրել էր սպիտակ մետաքսե զգեստ՝ երկու հազար ձեռագործ շամրոներով և իռլանդական տավիղի բրոշով։

Թագուհին ուներ շատ գեղեցիկ հանդերձանքներ և գլխարկներ, իսկ ի՞նչ կասեք նրա կոշիկների մասին: Նրա բոլոր կոշիկները պատրաստված էին առավելագույն խնամքով, բայց թագուհու աշխատանքային կոշիկներն այն էին, ինչ նա կրել էր ավելի քան կես դար:

Հատուկ թիմ պատրաստում էր թագուհու կոշիկները։ Գործընթացները ներառում էին նախշերի կտրում, կաշվի ընտրություն, կոշիկի վերնամասի կարում և ամրացում, ներբանի և կրունկի արտադրություն: Կոշիկները պատրաստված էին հորթի լավագույն կաշվից, և մինչև կոշիկները պատշաճ կերպով կրելը, վերջնական փորձարկումը լինում էր Բուքինգհեմյան պալատում:

Ասում էին, որ թագուհին պահում էր 10 զույգ, այդ թվում՝ սովորական սև կաշվից պատրաստված կոշիկներ։ Դրանք բոլորը ներկված էին ձեռքով և ջրազերծող էին: Այստեղ բասկետբոլի կոշիկներ չկային: Թագուհին հույսը դնում էր իր կոշիկների վրա, որպեսզի կանխի սայթաքումը և ընկնելը: Երիտասարդ տարիներին նա հաճախ էր կրում բարակ բարձրակրունկ կոշիկներ, սակայն գրեթե 50 տարի ցածրակրունկը պահպանում էր նրա վստահ ու արագաշարժ քայլքը։ Թագուհին կարծես վերարկուների, գլխարկների և զգեստների անսահման պաշար ուներ։

Ինչպես ցանկացած մարդ, այնպես էլ թագուհին կարող էր հոգնել իր զգեստապահարանի որոշ ատրիբուտներից։ Նրա հագուստները լրատվամիջոցներում կարծիքների փոխանակման մշտական ​​աղբյուր էին: Երբ նա հոգնում էր հանդերձանքից, կարող էր այն նվիրել իր զգեստապահարանի սպասավորներից մեկին, ով կարող էր կամ հագնել այն կամ վաճառել: Ցավոք, ոչ ոք չէր իմանա՝ արդյո՞ք հանդերձանքը պատկանել է թագուհուն։ Բոլոր պիտակները պետք է հեռացվեին, ինչպես նաև այն ամենը, ինչը կարող էր կապել հանդերձանքը թագավորական ընտանիքի հետ: Թագավորական հագուստն արդեն վաճառվում էր լայն հանրության համար, բայց, ամենայն հավանականությամբ, ոչ ոք դրա մասին չնչին պատկերացում չուներ։

Թագուհու հանդերձանքներից շատերը նախագծված և կարված էին ավագ զգեստապահ Անժելա Քելլիի և նրա թիմի կողմից: Քելլին 4 էսքիզ էր անում կոնկրետ կտորի համար, որոնցից թագուհին կարող էր ընտրել։ Քելլին այնուհետև ստեղծում էր տեխնիկական գծագիր, որից կտրվում էր նախշը: Բոլորը՝ թագուհու չափսով պատրաստված մանեկենին (մարդապատկերին) համապատասխան։ Այս տվյալները պահպանվում էին խիստ գաղտնի: Այնուհետև պատրաստվում էր կոպիտ բամբակից նախատիպ, որը թույլ էր տալիս փոխել դիզայնը նախքան գործվածքը կտրելը: Ֆիթինգի նիստերը սովորաբար տևում էին կես օր: Յուրաքանչյուր շրջանում թագուհին կրում էր չորս կամ հինգ հանդերձանք: Հատուկ առիթների համար թագուհու զգեստապահարանի բաժնում աշխատում էին մինչև 12 մարդ, այդ թվում՝ 3 հագուստագործ, մի երեսպատող և 4 զգեստավորող, որոնց աշխատանքն էր օգնել թագուհուն հագնվել, ինչպես նաև պահել նրա հագուստը մաքուր վիճակում: Այո, լավ էր լինել թագուհի: