Babamın Bavulu…

Ölümünden iki yıl önce babam kendi yazıları, el yazmaları ve defterleriyle dolu küçük bir bavul verdi bana. Her zamanki şakacı, alaycı havasını takınarak, kendisinden sonra, yani ölümünden sonra onları okumamı istediğini söyleyiverdi.

Մահից երկու տարի առաջ հայրս ինձ տվեց իր գրվածքներով, ձեռագրերով ու տետրերով լի մի փոքրիկ ճամպրուկ։ Իր ժամանակվա զվարճալի, ցինիկ տրամադրությամբ ասաց, որ ուզում է ես իր մահից հետո կարդամ դրանք։

“Bir bak bakalım,” dedi hafifçe utanarak, “işe yarar bir şey var mı içlerinde. Belki benden sonra seçer, yayımlarsın.”

— “Կտեսնենք”, — ասաց նա մի փոքր ամաչելով, -” օգտակար մի բան կա դրանց մե՞ջ։ Միգուցե ինձնանից հետո ընտրեք, հրապարակեք։

Benim yazıhanemde, kitaplar arasındaydık. Babam acı verici çok özel bir yükten kurtulmak isteyen biri gibi, bavulunu nereye koyacağını bilemeden yazıhanemde bakınarak dolandı. Sonra elindeki şeyi dikkat çekmeyen bir köşeye usulca bıraktı. İkimizi de utandıran bu unutulmaz an biter bitmez ikimiz de her zamanki rollerimize, hayatı daha hafiften alan, şakacı, alaycı kimliklerimize geri dönerek rahatladık. Her zamanki gibi havadan sudan, hayattan, Türkiye’nin bitip tükenmez siyasi dertlerinden ve babamın çoğu başarısızlıkla sonuçlanan işlerinden, çok da fazla kederlenmeden, söz ettik.

Իմ աշխատասենյակում, գրքերի մեջ էինք։ Հայրս, կարծես թե նման էր ինչ-որ մեկին ով ցանկանում է ազատվել ցավի հատուկ բեռից, քայլում էր իմ սենյակում՝ չիմանալով, թե որտեղ դնել իր ճամպրուկը։ Հետո ձեռքի իրը ուշադրություն չգրավելու նպատակով, դրեց մի անկյունում։ Այս անմոռանալի պահի վերջանալուն պես, որը մեզ խայտառակեց, երկուսս էլ թեթևացանք՝ վերադառնալով մեր սովորական դերերին, մեր ավելի ցինիկ ու ժիր ինքնություններին։ Ինչպես միշտ առանց տխրելու, այստեղից-այնտեղից խոսեցինք կյանքի, Թուրքիայի անվերջանալի քաղաքական դժվարությունների և հիմնականում հորս անհաջող բիզնեսների մասին։

Babam gittikten sonra bavulun etrafında birkaç gün ona hiç dokunmadan aşağı yukarı yürüdüğümü hatırlıyorum. Küçük, siyah, deri bavulu, kilidini, yuvarlak kenarlarını ta çocukluğumdan biliyordum. Babam kısa süren yolculuklara çıkarken ve bazen de evden iş yerine bir yük taşırken taşırdı onu. Çocukken bu küçük bavulu açıp yolculuktan dönen babamın eşyalarını karıştırdığımı, içinden çıkan kolonya ve yabancı ülke kokusundan hoşlandığımı hatırlıyordum.

Հիշում եմ, թե ինչպես էի քայլում ճամպրուկի շուրջը, երբ հայրս առանց դրան դիպչելու՝ հեռացավ։ Ես իմ մանկությունից գիտեի փոքրիկ սև կաշվե ճամպրուկը, նրա կողպեքը, կլորացված ծայրերը։ Հայրս այն կրում էր կարճատև ճանապարհորդությունների ժամանակ և երբեմն բեռը տանից աշխատանք տանելիս։ Հայրս այն քարշ էր տալիս կարճ տևող ճանապարհորդությունների ժամանակ և երբեմն բեռը տնից աշխատանք տանելիս։ Հիշում եմ, որ մանուկ ժամանակ բացեցի այս փոքրիկ ճամպրուկը և խառնեցի հորս իրերը, երբ նա վերադառնում էր իր ճամփորդությունից, ես էլ վայելում էի օդեկոլոնի ու դրանից եկող օտար երկրի հոտը։